بیشتر زبان‌آموزها وسط حرف زدن، از اشتباهشان خبر ندارند.
دارند منظورشان را می‌رسانند، تا اینکه معلم می‌گوید:
«یک لحظه…»
همان چند ثانیه، مهم‌ترین بخشِ بازخورد است.
در همان لحظه، چیزی در ذهن زبان‌آموز ترک برمی‌دارد. جمله‌ای که فکر می‌کرد درست است، دیگر درست نیست. برای لحظه‌ای کوتاه، ترس جای اطمینان را می‌گیرد.
اگر این لحظه بد مدیریت شود، زبان‌آموز فقط یک خطا نمی‌بیند؛ از خطا می‌ترسد.
اما اگر خوب مدیریت شود، اتفاق دیگری می‌افتد. زبان‌آموز یاد می‌گیرد که اشتباه کردن، بخشی از یادگیری است، نه پایان آن.
برای همین، به‌جای اینکه بگوییم:
«اشتباهه.»
می‌توانیم بگوییم:
«تقریباً درست بود… فقط زمان فعل این قسمت را یک بار دیگر نگاه کنیم.»
یا:
«ایده‌ات کاملاً روشن بود. فقط شکل فعل را با هم درست کنیم.»
بعد مدل را نشان بدهیم.
بعد از او بخواهیم دوباره جمله را بگوید.
و وقتی اصلاح کرد، تأییدش کنیم:
«بله، این نسخه بهتر شد.»
معلم خوب فقط زبان را ترمیم نمی‌کند؛ رابطه‌ی زبان‌آموز با خطا را ترمیم می‌کند.
بازخورد خوب، ترس را به حرکت تبدیل می‌کند.
