یکی از بزرگ‌ترین اشتباه‌های معلمی این است که فکر کنیم فقط با «ذهن» زبان‌آموز سروکار داریم.
انگار زبان‌آموز وارد کلاس می‌شود با یک مغز خالی که فقط منتظر دریافت لغت، گرامر، و تکنیک است.
اما انسان این‌گونه وارد کلاس نمی‌شود.
او با گذشته‌اش وارد می‌شود.
با تمام تجربه‌های دیده شدن و دیده نشدن.
شنیده شدن و شنیده نشدن.
تشویق شدن و تحقیر شدن.
گاهی زبان‌آموزی که در کلاس ساکت است، صرفاً ساکت نیست.
شاید سال‌ها پیش یاد گرفته که حرف زدن هزینه دارد.
شاید در خانه، صدایش بارها قطع شده.
شاید در مدرسه، اشتباه کردن برایش شرم ساخته.
شاید بارها قضاوت شده، مسخره شده، کوچک شده.
بعد ما در کلاس از او می‌خواهیم:
“Speak.”
و تعجب می‌کنیم چرا حرف نمی‌زند.
معلم خوب فقط به آنچه در سطح دیده می‌شود نگاه نمی‌کند.
پشت هر سکوتی می‌پرسد:
اینجا چه داستانی ممکن است پنهان باشد؟
پشت هر مقاومت، هر فراموشی، هر اضطراب.
شاید مسئله همیشه teaching نیست.
گاهی مسئله، زخمی‌ست که در رابطه دوباره فعال شده.
و اینجاست که نقش معلم عمیق‌تر می‌شود.
ما همیشه نمی‌توانیم زخم‌ها را درمان کنیم.
این وظیفه‌ی ما نیست.
اما می‌توانیم یک کار مهم انجام دهیم:
می‌توانیم کلاسی بسازیم که زخم‌های قدیمی را عمیق‌تر نکند.
کلاسی که در آن اشتباه کردن مساوی با تحقیر نباشد.
حرف زدن مساوی با خطر نباشد.
و یادگیری مساوی با شرم نباشد.
شاید آموزش واقعی از همین‌جا آغاز شود.
از جایی که معلم فقط زبان درس نمی‌دهد؛
بلکه فضایی می‌سازد که در آن انسان، دوباره جرئت بیان پیدا کند.
